Aşkın Leyla ile Mecnun’ un yaşadığı dönemlerde kaldığını düşünür çoğumuz. Öyle olmadığını anlamak için aşkı yaşamak gerekiyor elbette. Birini sevmenin delicesine, aşk ile bağlanmanın güzelliğini yaşamak için ömrün son yıllarını beklemek gerekmiyor elbette. İnsan çocukluktan çıktığında artık anne ve babasından başkalarını sevebilmeyide öğrenmeli. Eğer aşkı sonraya bırakacak olursak neleri kaçırırız neleri.

Aşkın insanı büyüttüğünü olgunlaştırdığını da öğrenir insan aşk ile. Aşk öğretir. Eğer aşk sadece bir başkasını çok sevmek ise, bir aşık neden sevilip sevilmediğinden endişe duysunki? Eğer endişe vermeyecek ise bir insan neden aşık olmasın, neden birini sevmesinki?

Sevgiliye serzenişler olur bazen aşkda. Her zamanda karşılıklı olmuyor aşk. Bazen sevgi ve aşk sadece tek kişi tarafındanda yaşanabiliniyor. Evet, bazen aşkın karşılığı yok. Bazı insanlar sevmeyi bilir. Herkes bilmez sevmeyi. Sevmekde bir sanat oldu günümüzde. Seven sevilip sevilmediğine bakmaz pek. Elbette ki herkes duygularında özgürdür ve kimse kimseyi zorla sevemez. Kırgınlık olmaz aşkta. Seviyorsan, gerçekten aşkını yüreğinde hissediyorsan bırakacaksın sevgiliyi özgürce kanat çırpsın ve nerede kim ile mutlu ise tadına vararak yaşasın… O’ nun mutluluğunu uzaktan seyrederek yaralarını sarmayı da öğrenmek gerekir.

Aşk yalnızlığı kabullenmektir.

Çözümsüzdür aşkın denklemi. Alışmak gerek sadece sevmeye. Sevilmeyi her an tatmadan da yaşamayı öğrenebilir insan. Evet sevgisizde yaşanıyor. Aşksızda yaşanıyor. Ama birini sevmeyi birine sımsıkı bağlanmayı mutlaka yaşamalı. Sevgiyi hiç tatmadınsa hayatta bir yanlışlık var demektir..